Już w najbliższy czwartek zagramy film Persepolis. To ciekawe kino -czarno-biała animacja autobiograficzna, trochę o historii i Iranie trochę o dojrzewaniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. Na poważnie, ale z humorem. Film był nominowany do wielu nagród, których sporą część zdobył. Ma wielu miłośników, ale też wrogów – czyli nie jest nudny! Ludzie nie przechodzą koło niego obojętnie!
Ważną wartością Persepolis wydaje mi się ukazanie przemian politycznych w Iranie. Niby są tylko tłem, ale to one popychają bohaterów do wielu działań. I dla mnie to one były w filmie najważniejsze – ze względu na aspekt poznaczy.
Zastanówmy się – co naprawdę wiemy o Iranie?
Czy wiemy kto nim rządzi, jaka jest najnowsza historia? Czy wiemy jaki jest ustrój albo cele polityczne tego kraju? Czy znamy jego sytuację gospdarczą? Wielu z nas moża sądzić, że Iran to kraj arabski, którego dospodarka jest w całości oparta na ropie, w którym kobiety nie mają prawa studiować, w którym zawsze obowiązywały chusty i szaty zakrywające kobiety od stóp do głów.
Żadne z powyższych nie jest prawdą!
Dlatego uznaliśmy, że warto porozmawiać o „Persepolis” i o Iranie – współczesnym państwie, o którym tak mało wiemy. Co jakiś czas media straszą nas irańską bronią nuklearną, Iran to prawie jak Irak, a stąd już bardzo blisko do World Trade Center. Ale zastanówmy się – czy choć raz próbowaliśmy się zagłębić w prawdziwy obraz Iranu? Oddzielmy prawdę od stereotypów!
Iran nie jest krajem arabskim.
Iran ma bardzo aktywną blogosferę, a blogerzy występują zazwyczaj pod własnymi nazwiskami.
Iran jest największym na świecie producentem orzeszków pistacjowych (2005), co stanowi ważny element irańskiej gospodarki.
W iranie istnieje parlament i zasada trójpodziału władzy – jest tam i premier, i prezydent, i wszystko co trzeba.
Czy to was dziwi?
Mnie tak. I przemawia do wyobraźni. Ale wcale nie pozwala zapomnieć o innych obliczach tego kraju – prześladowaniach religijnych (przykład), blokowaniu mediów (Iran blokuje Facebooka) i tym podobnych.
Iran to kraj pełen sprzeczności. Jego dzisiejsza sytuacja wynika z kultury, religii, odległej historii, ale też historii najnowszej – zamachu stanu dokonanego przez CIA, blokad gospodarczych, które powodują współpracę z Chinami, czy umieszczenia Iranu na osi zła przez Gerga W. Busha w chwilę po tym, jak Iran poparł wojnę z Talibami po atakach na World Trade Center.
O sprzecznościach, kulturze, historii i polityce na pewno porozmawiamy podczas czwartkowej dyskusji. Gorąco zapraszam!
Wiosną prezentowaliśmy pokazy animacji w ramach projektu Animacje|Interpretacje współorganizowanego z fundacją Otwarty Kod Kultury. Dziś otrzymaliśmy zaproszenie na obchody Międzynarodowego dnia animacji. Animacje lubimy, cenimy i gorąco polecamy!
Zaproszenie:
Od 2002 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Twórców Filmu Animowanego
(Association Internationale du Film d’Animation – ASIFA) świętuje 28
października Międzynarodowy Dzień Animacji. Data ta nie jest
przypadkowa, bowiem tego dnia niemal 120 lat temu, a dokładnie w 1892
roku w Grevin Museum w Paryżu, odbył się pierwszy publiczny pokaz
animacji Theatre Optique Emile’a Reynauda. Z tej okazji na całym
świecie odbywają się pokazy filmów animowanych, wystawy, seminaria i
warsztaty.
Międzynarodowy Dzień Animacji jest okazją do prezentacji dokonań
animacji w danym kraju oraz wymiany z innymi grupami narodowymi.
Program tegorocznych obchodów, przygotowany przez ASIFA Poland we
współpracy ze studiami filmowymi, szkołami wyższymi i instytucjami
kultury zainteresowanymi krzewieniem sztuki animacji, jest niezwykle
bogaty. Pokazy odbędą się w pięciu miastach Polski: Krakowie (kino
Agrafka, klub Lokator), Łodzi (kino Charlie), Poznaniu (kino Muza),
Warszawie (Kino.Lab, kino Kultura, kino Muranów, klub Powiększenie) i
Wrocławiu (Galeria Entropia).
W tym roku w Polsce Międzynarodowy Dzień Animacji będzie uroczyście
świętowany przez niemal tydzień od wtorku 27.10 do soboty 31.10.
Szczegółowy program można znaleźć na stronie http://animatograf.pl i
http://asifapoland.pl
To już za tydzień!
Agnieszka Kozłowska
DKF Overground od lat współpracuje z Miesięcznikiem KINO. Dlatego bardzo uderzyła mnie informacja o wstrzymaniu ministerialnego dofinansowania dla Fundacji KINO – wydawcy Miesięcznika.
Miesięcznik KINO to nie tylko najlepszy filmowy magazyn w kraju, ale też animator życia filmowego – laureat nagród, organizator Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego, patron najważniejszych imprez filmowych. Miesięcznik KINO wspiera ambitne przedsięwzięcia, tym Overground. Dba też o swoich czytelników. W licznych konkursach można wygrać wspaniałe filmy i książki, a prenumeratorzy otrzymują zaproszenia na specjalne pokazy filmowe.
Miesięcznik KINO od lat o nas dba. Teraz my chcemy zadbać o KINO! Przyłączamy się do akcji KINO Pomoc. Zachęcamy was do zakupu prenumeraty Miesięcznika. Nie jest droga, za to bardzo korzystna. Zniżka szkolna i studencka pozwala zaoszczędzić 33% ceny!
Wszystko o prenumeracie znajdziecie na stronie KINO – Prenumerata.
Tymczasem zachęcamy również do promowania akcji wsparcia dla KINA. Możesz to zrobić umieszczając na swojej stronie internetowej poniższy guzik, albo przesyłając informację o KINO Pomocy do znajomych kinomanów.
Więcej informacji na stronie Kino Obserwacje.
Guzik (Kod można pobrać tu)
W sobotę Overgroundowa wycieczka wybrała się na Tulpan (nie Tulpana – jak się okazało Tulpan to imię żeńskie). Chciałam napisać o tym filmie sporo, ale znalazłam ciekawy tekst gdzie indziej. W myśl zasady niedublowania treści polecam tekst Marzyciel.
Od siebie napiszę, że dawno nie przeżyłam w kinie takich emocji. Zwykle podobne napięcie wytwarza się u mnie tylko na bardzo dobrych filmach akcji. A jednak. Tulpan zdołał je prześcignąć. Jestem zachwycona filmem. W czasie seansu przeżyłam jedne z największych dramatów i szczęść jakie było i dane oglądać. A jednak nie mogę napisać, że wszyscy byliśmy zachwyceni. Na 5 osób zachwyt całością wyraziłam tylko ja, zachwyt jedną sceną 1 osoba, zadowolenia 1 osoba, totalną dezaprobatę 1 osoba. Piąta osoba wstrzymała się od głosu. Jeśli o czymś zapomniałam lub coś przekręciłam – poprawcie mnie proszę.
W poniedziałek w warszawskim teatrze Capitol zostały przyznane Nagrody Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Wśród 11 kategorii znalazło się miejsce również dla Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Stopklatka przeprowadziła rozmowę z Piotrem Kotowskim, który prowadzi zwycięski DKF Bariera. O roli DKFów, ich sytuacji, szansach, o motywacjach widzów. Krótka, ale ciekawa rozmowa: DKF-y to elitarne miejsca.
