Już w najbliższy czwartek zagramy film Persepolis. To ciekawe kino -czarno-biała animacja autobiograficzna, trochę o historii i Iranie trochę o dojrzewaniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. Na poważnie, ale z humorem. Film był nominowany do wielu nagród, których sporą część zdobył. Ma wielu miłośników, ale też wrogów – czyli nie jest nudny! Ludzie nie przechodzą koło niego obojętnie!

Ważną wartością Persepolis wydaje mi się ukazanie przemian politycznych w Iranie. Niby są tylko tłem, ale to one popychają bohaterów do wielu działań. I dla mnie to one były w filmie najważniejsze – ze względu na aspekt poznaczy.

Zastanówmy się – co naprawdę wiemy o Iranie?

Czy wiemy kto nim rządzi, jaka jest najnowsza historia? Czy wiemy jaki jest ustrój albo cele polityczne tego kraju? Czy znamy jego sytuację gospdarczą? Wielu z nas moża sądzić, że Iran to kraj arabski, którego dospodarka jest w całości oparta na ropie, w którym kobiety nie mają prawa studiować, w którym zawsze obowiązywały chusty i szaty zakrywające kobiety od stóp do głów.

Żadne z powyższych nie jest prawdą!

Dlatego uznaliśmy, że warto porozmawiać o “Persepolis” i o Iranie – współczesnym państwie, o którym tak mało wiemy. Co jakiś czas media straszą nas irańską bronią nuklearną, Iran to prawie jak Irak, a stąd już bardzo blisko do World Trade Center. Ale zastanówmy się – czy choć raz próbowaliśmy się zagłębić w prawdziwy obraz Iranu? Oddzielmy prawdę od stereotypów!
Iran nie jest krajem arabskim.
Iran ma bardzo aktywną blogosferę, a blogerzy występują zazwyczaj pod własnymi nazwiskami.
Iran jest największym na świecie producentem orzeszków pistacjowych (2005), co stanowi ważny element irańskiej gospodarki.
W iranie istnieje parlament i zasada trójpodziału władzy – jest tam i premier, i prezydent, i wszystko co trzeba.

Czy to was dziwi?
Mnie tak. I przemawia do wyobraźni. Ale wcale nie pozwala zapomnieć o innych obliczach tego kraju – prześladowaniach religijnych (przykład), blokowaniu mediów (Iran blokuje Facebooka) i tym podobnych.

Iran to kraj pełen sprzeczności. Jego dzisiejsza sytuacja wynika z kultury, religii, odległej historii, ale też historii najnowszej – zamachu stanu dokonanego przez CIA, blokad gospodarczych, które powodują współpracę z Chinami, czy umieszczenia Iranu na osi zła przez Gerga W. Busha w chwilę po tym, jak Iran poparł wojnę z Talibami po atakach na World Trade Center.

O sprzecznościach, kulturze, historii i polityce na pewno porozmawiamy podczas czwartkowej dyskusji. Gorąco zapraszam!

Wiosną prezentowaliśmy pokazy animacji w ramach projektu Animacje|Interpretacje współorganizowanego z fundacją Otwarty Kod Kultury. Dziś otrzymaliśmy zaproszenie na obchody Międzynarodowego dnia animacji. Animacje lubimy, cenimy i gorąco polecamy!

Zaproszenie:
Od 2002 roku Międzynarodowe Stowarzyszenie Twórców Filmu Animowanego
(Association Internationale du Film d’Animation – ASIFA) świętuje 28
października Międzynarodowy Dzień Animacji. Data ta nie jest
przypadkowa, bowiem tego dnia niemal 120 lat temu, a dokładnie w 1892
roku w Grevin Museum w Paryżu, odbył się pierwszy publiczny pokaz
animacji Theatre Optique Emile’a Reynauda. Z tej okazji na całym
świecie odbywają się pokazy filmów animowanych, wystawy, seminaria i
warsztaty.

Międzynarodowy Dzień Animacji jest okazją do prezentacji dokonań
animacji w danym kraju oraz wymiany z innymi grupami narodowymi.
Program tegorocznych obchodów, przygotowany przez ASIFA Poland we
współpracy ze studiami filmowymi, szkołami wyższymi i instytucjami
kultury zainteresowanymi krzewieniem sztuki animacji, jest niezwykle
bogaty. Pokazy odbędą się w pięciu miastach Polski: Krakowie (kino
Agrafka, klub Lokator), Łodzi (kino Charlie), Poznaniu (kino Muza),
Warszawie (Kino.Lab, kino Kultura, kino Muranów, klub Powiększenie) i
Wrocławiu (Galeria Entropia).

W tym roku w Polsce Międzynarodowy Dzień Animacji będzie uroczyście
świętowany przez niemal tydzień od wtorku 27.10 do soboty 31.10.
Szczegółowy program można znaleźć na stronie http://animatograf.pl i
http://asifapoland.pl

To już za tydzień!
Agnieszka Kozłowska

DKF Overground i Fundacja Otwarty Kod Kultury organizują jedyny w swoim rodzaju przegląd animacji połączony z warsztatami pisania o animacji.

Projekcje odbędą się w kwietniu, maju i czerwcu. Będzie ich 6, najbliższe już 21 i 23 kwietnia. Każdej projekcji towarzyszyć będą rozmowy z zaproszonymi gośćmi ze świata kultury – literaturoznawcami, muzykami, artystami i nie tylko. Zaprezentujemy animację jako sztukę na pograniczu innych sztuk i dziedzin kultury.

Już w najbliższą środę odbędzie się rekrutacja dla chętnych do wzięcia udziału w warsztatach pisania o animacji. Spotkanie odbędzie się 8 kwietnia o godzinie 17.00 w sali 3B w budynku C SGH, Al. Niepodległości 128.

Zapraszamy!

Do trzech razy sztuka! Wreszcie, po dwóch nieudanych próbach udało się nam wyświetlić 007 przygód Franka i Wendy – film estoński w reżyserii Kaspara Jancisa. Czy warto było czekać? Na pewno! Ten film to naprawdę szalona produkcja. Nie chcę zdradzić zbyt wiele, ale chyba każdy z widzów przybyłych na film ma swoje ulubione postaci i powiedzonka, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.

Co tu dużo mówić – 007 przygód… wpisuje się idealnie w popularny ostatnio nurt animacji stricte dla dorosłych. Animacji sprośnych, obrzydliwych, wulgarnych i nieładnych (niechlujnych?). Ten film nie jest poprawny politycznie ani w żaden inny sposób. Ale właśnie dzięki temu można się śmiać do rozpuku nie przejmując się zupełnie niczym. To miłe uczucie!

Niestety 007 przygód Franka i Wendy nie jest produkcją idealną. O ile początek bawi do łez o tym z czasem film lekko traci tempo by w końcówce zacząć nużyć. Prawdopodobnie powinien kończyć się około 60 minuty jakimś wielkim wybuchem. Wtedy proporcje byłyby zachowane. Film nie byłby co prawda pełnym metrażem (i tak nie do końca jest) i pewnie trudniej byłoby wyświetlać w kinach – zapewne właśnie to przekonało twórców do stworzenia tak długiej produkcji (albo brak dystansu do siebie i swoich pomysłów).

Tak czy owak 007 przygód Franka i Wendy trzeba zobaczyć aby poczuć tę niesamowitą atmosferę i śmiać się z rozbrajających dowcipów. A wracając do ulubionych motywów z filmu – moim są perwersyjne truskawki, które nie wiadomo dlaczego są perwersyjne! Na drugim miejscu uniwersalne uczucie głodu roznoszące się po całym świecie dzięki mikrofonowi połkniętemu przez głodującego człowieka. Czyż to nie wspaniała koncepcja?

Niedawno w Krakowie zakończyła się kolejna edycja festiwalu Etiuda&Anima. Ten znany i lubiany festiwal składa się z dwóch części. Pierwsza jego połowa poświęcona jest etiudom, druga animacjom. W obu częściach mamy konkursy.

W tym roku w części Etiuda, w jury zasiadała nasza przewodnicząca Ania Pudło. Później dojechałam ja i razem oglądałyśmy animacje. Okazja była nie byle jaka – zakończenie obchodów 60-lecia polskiej animacji (choć niektórzy mówią, że jakby liczyć inaczej to za rok byłoby już 100 lat!).

Nie znam wrażeń Ani, mam nadzieję, że sama coś tu napisze, ale podzielę się swoimi – z części Anima. Nigdy wcześniej nie oglądałam animacji na większą skalę. Tu nagle zobaczyłam 5 seansów wypełnionych krótkimi animacjami z całego świata. Były lepsze i gorsze, ale prawie wszystkie bardzo inspirujące. Niektóre jak małe formy fabularne, inne raczej jako zabawa formą – wszystkie wciągały w niepowtarzalne światy. Historie czasem zabawne, czasem dramatyczne, czasem całkowicie baśniowe i bajkowe powaliły mnie różnorodnością. Nigdy nie sądziłam, że w kilku minutach filmu animowanego można zawrzeć tak wiele treści. A treści to nie byle jakie.

Zaintresowanych odsyłam do strony internetowej Etiuda&Anima.
A poza tym proponuję obejrzenie kilku ulubionych filmów z tegorocznego konkursu (niestety nie wszystkie udało się znaleźć w internecie).

• Live Life nagrodzony przez jury Federacji DKF. Za przesłanie:)
• Gruda – prosto z Czech. Krótkie i przerozkoszne!
• John and Karen o małym kryzysie w związku Misia i Kaczki.
• Our Wonderful Nature czyli coś o seksie małych zwierzątek.

Obejrzenie wszystkich filmików zajmie wam w sumie jakieś 15 minut, więc gorąco polecam! Warto!

Tak, właśnie w trzewiach Otesanka znaleźliśmy się dziś w czasie projekcji filmu “Otik”. Owszem, wiedzieliśmy, że film opowiada o pniaku, który ożył, dzięki ogromowi miłości jego ‘matki’. Ale dawka surrealizmu i abstrakcji, jaką nam zaserwowano, zadziwiła chyba wszystkich.

Po projekcji grupka zaintrygowanych widzów została w naszej ulubionej Auli VII aby porozmawiać o filmie, Czechach i ich kulturze z dwójką ludzi z Czechami blisko związanych, znających ich historię i tradycje. Byli to członkowie redakcji pisma “Bohema” – Piotr Kępski wraz z żoną – rodowitą Czeszką. Rozmowa zaczęła się od podstawowego pytania. Jaką rolę odgrywa Otesanek w kulturze czeskiej? Otóż jest to bajka. Nie znajduje się może na pierwszym miejscu poczytności, ale jest na tyle popularna, że zna ją każde czeskie dziecko. Bajka ta okazała się bardzo obfitym źródłem inspiracji dla reżysera, Jana Svankmajera. Znaleźliśmy różne strony filmu Czecha. Rola kobiet w rodzinie i społeczeństwie, bezwolność mężczyzn, studium choroby psychicznej, a także zabawa konwencją i formą – wszystko to mieści się w tym obrazie. Trudno też jednoznacznie określić głównego bohatera filmu. Nie jest nim raczej tytułowy Otik. Jego myśli, emocje, wreszcie pochodzenie stoją pod wielkim znakiem zapytania. Czy więc protagonistką jest matka rozpaczliwie pragnąca dziecka? Jej mąż, ojciec rozdarty między rojeniami małżonki a wizją rozumu? A może mała dziewczynka, wszędobylska pannica ciągle marząca o przyjacielu?

Uczestnicy rozmowy nie ograniczyli się jednak do filmu “Otik”. Poruszonych zostało wiele innych, ciekawych tematów. Nie mogliśmy przecież zmarnować okazji jaką było usłyszenie o Czechach z ust osób naprawdę w tej dziedzinie kompetentnych. Historia dawna i najnowsza, bohaterzy narodowi, literatura, muzyka i film, martyrologia obydwu krajów, cechy narodowe – szkoda, że czas naglił. Jednak nawet tych kilkadziesiąt minut pozwoliło nam zbliżyć się trochę do rozumienia różnic między Czechami a Polską. Ku naszemu zdziwieniu jednak, okazało się, że jedną rzecz mamy wspólną. Otóż Czesi uznają język Polski za równie zabawny, jak Polacy Czeski.

Zapraszamy do czytania Bohemy a także na kolejne seanse w Overgroundzie.