Sesja sesją, ale bez filmów prawdziwy dekaefowicz nie jest w stanie przeżyć nawet jednego tygodnia!

Dlatego zgodnie z wieloletnią tradycją, w czasie sesyjnej przerwy w DKFie spotkaliśmy się na maratonie filmowym.

A oto krótka relacja:

Zaczęłyśmy wcześnie – już o 18.00 – od dokumentu “Szklana pułapka” o walkach ryb (scenariusz ewidentnie inspirowany walkami psów w “Amores Perros”). Potem poleciała klasyka – “Lotna” Wajdy, dołączyła reszta maratonowiczów z jeszcze większa ilością pysznego jedzenia i mikrofala pod pachą, celem przygotowania ton popcornu!

Następnie przerzuciliśmy sie na kino słoweńskie. “Odgrobadogroba” okazał się być całkiem zabawnym i przyjemnym filmem, który nagle zamienia sie w teksańska masakrę pila mechaniczna , nieomalże.
Przy okazji bardzo polubiłyśmy język słoweński. Full dobro! :D

Potem było coraz ambitniej:“Akumulator 1″ Jana Sveraka, bardzo czeski film :) a przy tym trochę przypominający słynne Langoliery, które już na pewno obejrzymy na następnym maratonie za rok, albo ciut wcześniej.

Nie mogło zabraknąć “Długiego pocałunku na dobranoc” i “12 małp” z Brucem Willisem i jak zwykle przystojnym Bradem Pittem…. Chcieliśmy też pierwszego “Rambo” obejrzeć, ale już wymięknęliśmy.

A na koniec – zgadnijcie co?

Oczywiście nasz kultowy (w DKFie) film – “Dzień Świra”. Bo musicie wiedzieć, że na każdym z DKFowych maratonów leci choć jedna scena z “Dnia Świra”. Taka swoista tradycja. Tym razem obejrzałyśmy go w całości! I skończyłyśmy o 5.33!

Suma summarum:
- 7 filmów,
- 9,5 godziny,
- 3 paczki popcornu z mikrofali Kasi,
- kilka butelek wina :)

Następnym razem oglądamy “Langoliery” i oczywiście “Dzień Świra” – ktoś chce dołączyć? :)

Dziś zagraliśmy w Overgroundzie świetny film czeski. Był to Niedźwiadek – historia trzech małżeństw około trzydziestki, a raczej ich kryzysu. Na początku oglądamy pozory szczęścia. Szybko przekonujemy się, że pod spodem coś gnije. Słodko-gorzka opowieść o życiu po prostu, które toczy się nie zważając na nasz los. W smutku daje nam radość, w radości smutek. Niedźwiadek nie jest tragedią, nie jest przytłaczającym dramatem. Nie jest też komedią. Jest natomiast filmem czeskim i właśnie tu leży pies pogrzebany.

Pragnę objawić pewną prawdę: nie każdy film czeski MUSI być komedią. Niby oczywiste, a jednak wciąż spotykam przejawy niezrozumienia tej prostej formułki.

Część widzów opuściła naszą salę zadowolona, część się rozczarowała. Dlaczego? Spodziewali się komedii. Przykre, że w przypadku filmów czeskich szufladkuje się nie aktorów, reżyserów czy scenarzystów, ale całą kinematografię naszych południowych sąsiadów. Ciekawa jestem, czy “Bracia Karamazow” również będą promowani jako komedia?

Tak, właśnie w trzewiach Otesanka znaleźliśmy się dziś w czasie projekcji filmu “Otik”. Owszem, wiedzieliśmy, że film opowiada o pniaku, który ożył, dzięki ogromowi miłości jego ‘matki’. Ale dawka surrealizmu i abstrakcji, jaką nam zaserwowano, zadziwiła chyba wszystkich.

Po projekcji grupka zaintrygowanych widzów została w naszej ulubionej Auli VII aby porozmawiać o filmie, Czechach i ich kulturze z dwójką ludzi z Czechami blisko związanych, znających ich historię i tradycje. Byli to członkowie redakcji pisma “Bohema” – Piotr Kępski wraz z żoną – rodowitą Czeszką. Rozmowa zaczęła się od podstawowego pytania. Jaką rolę odgrywa Otesanek w kulturze czeskiej? Otóż jest to bajka. Nie znajduje się może na pierwszym miejscu poczytności, ale jest na tyle popularna, że zna ją każde czeskie dziecko. Bajka ta okazała się bardzo obfitym źródłem inspiracji dla reżysera, Jana Svankmajera. Znaleźliśmy różne strony filmu Czecha. Rola kobiet w rodzinie i społeczeństwie, bezwolność mężczyzn, studium choroby psychicznej, a także zabawa konwencją i formą – wszystko to mieści się w tym obrazie. Trudno też jednoznacznie określić głównego bohatera filmu. Nie jest nim raczej tytułowy Otik. Jego myśli, emocje, wreszcie pochodzenie stoją pod wielkim znakiem zapytania. Czy więc protagonistką jest matka rozpaczliwie pragnąca dziecka? Jej mąż, ojciec rozdarty między rojeniami małżonki a wizją rozumu? A może mała dziewczynka, wszędobylska pannica ciągle marząca o przyjacielu?

Uczestnicy rozmowy nie ograniczyli się jednak do filmu “Otik”. Poruszonych zostało wiele innych, ciekawych tematów. Nie mogliśmy przecież zmarnować okazji jaką było usłyszenie o Czechach z ust osób naprawdę w tej dziedzinie kompetentnych. Historia dawna i najnowsza, bohaterzy narodowi, literatura, muzyka i film, martyrologia obydwu krajów, cechy narodowe – szkoda, że czas naglił. Jednak nawet tych kilkadziesiąt minut pozwoliło nam zbliżyć się trochę do rozumienia różnic między Czechami a Polską. Ku naszemu zdziwieniu jednak, okazało się, że jedną rzecz mamy wspólną. Otóż Czesi uznają język Polski za równie zabawny, jak Polacy Czeski.

Zapraszamy do czytania Bohemy a także na kolejne seanse w Overgroundzie.