“Noż w wodzie” to absolutna klasyka, do której nikogo nie trzeba namawiać. Dlatego bardzo cieszymy się, że tyle osób odwiedziło nas wczoraj – stali bywalcy, nowi widzowie – dzięki!

Przed projekcją odwiedził nas pan Zygmunt Malanowicz. W filmie wcielił się w młodego chłopaka, autostopowicza, który razem z napotkanym małżeństwem ląduje na mazurskim jeziorze, na łódce. Na tej łódce rozegra się cała historia, która po dziś dzień bawi i straszy.

Pan Malanowicz opowiedział nam o tym jak trafił do tego filmu – o wczesnych spotkaniach z Romanem Polańskim i przeciągających się castingach – podobno Polański sam miał ochotę zagrać tę rolę. W końcu sam podłożył głos pod postać chłopada. Jego głos miał być zawadiacki, a pan Malanowicz mówi głosem poważnym, niskim. Z pewnym zdziwieniem zauważył, że Romanowi Polańkisemu jego młodzieńczy, szczeniacki głos pozostał do dziś.

Współpraca na planie układała siębardzo dobrze. Tak dobrze, że panowie zaczęli nawet planować kolejny wspólny film. Niestety – Polański wiedział, że w Polsce nie może robić filmów, jakie chce robieć. Z kolei pan Malanowicz nie miał szans na pracę za granicą.

Nasz gość został również poproszony o porównanie współpracy z Romanem Polańskim ze współpracą z Andrzejem Wajdą. Tego ostatniego określił jako malarza, który dba o kadr i wypowiada się silnym obrazem. Polański z kolei to bajarz. Jak powiedział nasz gość u Polańskiego “w kinie musi być coś nagle, jak nie ma nagle to nie ma kina. Musi też być klimat. Jak nie ma klimatu to po co się to kręciło?”

Po czasie na pytania od widzów pan Malanowicz zostawił nam autograf, pożegnał się i zostawił nas z jednym z najlepszych polskich filmów wszech czasów.

Mam niemałą przyjemność pochwalić się w imieniu DKF Overground goścmi, którzy już niedługo nas i Was odwiedzą.

Krzysztof Zanussi zawita w nasze progi już 13 kwietnia razem z filmem “Bilans kwartalny”. Film to rewelacyjny, Maja Komorowska daje czadu, w dodatku historia jest bardzo współczesna – gorąco zapraszamy wszystkie feministki i osoby poszukujące idealnego modelu rodziny we współczesności, a także kobiety rozdarte między rodziną i samorealizacją. Zapraszamy również tych, którzy myślą, że PRLu wszystko w tej materii było poukładane. Zapraszamy wszystkich do gorącej dyskusji. Mamy niepowtarzalną okazję konfrontacji z reżyserem, który z pewnością chętnie odpowie na pytania związane z tym filmem i myślami, które się za nim kryją.

Kazimierz Kutz, nasz kolejny gość, uświetni nasze spotkanie 13 maja (szczęśliwa trzynastka!) kiedy zagramy kontrowersyjny film polemizujący z “Popiołem i diamentem” samego Andrzeja Wajdy – “Nikt nie woła”. Pojedynek mistrzów? Chcielibyśmy, ale tym razem skupmy się na Kazimierzu Kutzu. Zapraszamy jak zawsze wszystkich miłośników kina, a dodatkowo również czytelników niedawno wydanej książki pana Kutza. To może być niepowtarzalna okazja żeby zdobyć autograf mistrza.

To przyszłość. A już jutro inny mistrz, Roman Polański, zagości u nas tylko symbolicznie, inaczej nie może. 30 marca zapraszamy na Nóż w wodzie. Więcej o filmie na naszej stronie www. A jeśli korzystacie z Facebooka możecie zaprosić znajomych korzystając z wydarzenia Nóż w wodzie. Gościem jutrzejszej projekcji będzie Zygmunt Malanowicz, który tak fenomenalnie wcielił się w rolę tajemniczego młodzieńca.

Zapraszamy serdecznie!

Już w najbliższy czwartek zagramy film Persepolis. To ciekawe kino -czarno-biała animacja autobiograficzna, trochę o historii i Iranie trochę o dojrzewaniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. Na poważnie, ale z humorem. Film był nominowany do wielu nagród, których sporą część zdobył. Ma wielu miłośników, ale też wrogów – czyli nie jest nudny! Ludzie nie przechodzą koło niego obojętnie!

Ważną wartością Persepolis wydaje mi się ukazanie przemian politycznych w Iranie. Niby są tylko tłem, ale to one popychają bohaterów do wielu działań. I dla mnie to one były w filmie najważniejsze – ze względu na aspekt poznaczy.

Zastanówmy się – co naprawdę wiemy o Iranie?

Czy wiemy kto nim rządzi, jaka jest najnowsza historia? Czy wiemy jaki jest ustrój albo cele polityczne tego kraju? Czy znamy jego sytuację gospdarczą? Wielu z nas moża sądzić, że Iran to kraj arabski, którego dospodarka jest w całości oparta na ropie, w którym kobiety nie mają prawa studiować, w którym zawsze obowiązywały chusty i szaty zakrywające kobiety od stóp do głów.

Żadne z powyższych nie jest prawdą!

Dlatego uznaliśmy, że warto porozmawiać o “Persepolis” i o Iranie – współczesnym państwie, o którym tak mało wiemy. Co jakiś czas media straszą nas irańską bronią nuklearną, Iran to prawie jak Irak, a stąd już bardzo blisko do World Trade Center. Ale zastanówmy się – czy choć raz próbowaliśmy się zagłębić w prawdziwy obraz Iranu? Oddzielmy prawdę od stereotypów!
Iran nie jest krajem arabskim.
Iran ma bardzo aktywną blogosferę, a blogerzy występują zazwyczaj pod własnymi nazwiskami.
Iran jest największym na świecie producentem orzeszków pistacjowych (2005), co stanowi ważny element irańskiej gospodarki.
W iranie istnieje parlament i zasada trójpodziału władzy – jest tam i premier, i prezydent, i wszystko co trzeba.

Czy to was dziwi?
Mnie tak. I przemawia do wyobraźni. Ale wcale nie pozwala zapomnieć o innych obliczach tego kraju – prześladowaniach religijnych (przykład), blokowaniu mediów (Iran blokuje Facebooka) i tym podobnych.

Iran to kraj pełen sprzeczności. Jego dzisiejsza sytuacja wynika z kultury, religii, odległej historii, ale też historii najnowszej – zamachu stanu dokonanego przez CIA, blokad gospodarczych, które powodują współpracę z Chinami, czy umieszczenia Iranu na osi zła przez Gerga W. Busha w chwilę po tym, jak Iran poparł wojnę z Talibami po atakach na World Trade Center.

O sprzecznościach, kulturze, historii i polityce na pewno porozmawiamy podczas czwartkowej dyskusji. Gorąco zapraszam!

W sobotę Overgroundowa wycieczka wybrała się na Tulpan (nie Tulpana – jak się okazało Tulpan to imię żeńskie). Chciałam napisać o tym filmie sporo, ale znalazłam ciekawy tekst gdzie indziej. W myśl zasady niedublowania treści polecam tekst Marzyciel.

Od siebie napiszę, że dawno nie przeżyłam w kinie takich emocji. Zwykle podobne napięcie wytwarza się u mnie tylko na bardzo dobrych filmach akcji. A jednak. Tulpan zdołał je prześcignąć. Jestem zachwycona filmem. W czasie seansu przeżyłam jedne z największych dramatów i szczęść jakie było i dane oglądać. A jednak nie mogę napisać, że wszyscy byliśmy zachwyceni. Na 5 osób zachwyt całością wyraziłam tylko ja, zachwyt jedną sceną 1 osoba, zadowolenia 1 osoba, totalną dezaprobatę 1 osoba. Piąta osoba wstrzymała się od głosu. Jeśli o czymś zapomniałam lub coś przekręciłam – poprawcie mnie proszę.

31 marca na projekcji filmu o księdzu Popiełuszce Aula VII SGH pękała w szwach. Ludzie długo stali w kolejce i byli gotowi siedzieć na stołach i podłodze, aby tylko obejrzeć film. Drodzy widzowie – jesteście wspaniali! Nawet nie wiecie jak boli, kiedy dla kogoś brakuje miejsca. Nawet nie wiecie jak cieszy, kiedy okazuje się, że możemy was wpuścić bez miejsc siedzących, a wy chcecie! I wchodzicie ochoczo! I siedzicie 2,5 godziny na podłodze. Serca DKFowiczów urosły podczas wtorkowej projekcji.

Wszyscy obejrzeli film, część widzów została aby porozmawiać z naszym gościem – Rafałem Wieczyńskim. Reżyser i scenarzysta filmu poświęcił 7 lat aby przygotować film, który teraz podbija serca widzów – tych starszych bo pamiętają, tych młodszych bo odkrywają fascynującą historię.

Rozmowa z panem Wieczyńskim ze względu na późną porę nie mogła być zbyt długa. Padło jednak kilka interesujących pytań. Duże wrażenie na młodszych widzach zrobiły wypowiedzi osób, które przeżyły wydarzenia oglądane na ekranie. Fakt, że na projekcji i w czasie dyskusji obecne były osoby w różnym wieku bardzo nas ucieszył i przyczynił się do urozmaicenia rozmowy. A na sali oprócz pana Wieczyńskiego gościliśmy przedstawicielkę firmy dystrybucyjnej Kino Świat – współorganizatora wtorkowego pokazu. Również ona wzięła udział w rozmowie wnosząc między innymi ciekawe informacje o przygotowaniu promocji filmu.

Po projekcji i rozmowie pan Rafał Wieczyński znalazł czas by porozmawiać ze wszystkimi widzami zainteresowanymi prywatną rozmową. Chętni wrócili do domu z autografami na plakatach filmu.

Projekcję filmu Popiełuszko. Wolność jest w nas. uznajemy na bardzo udaną. Mam nadzieję, że również wy – widzowie – jesteście zadowoleni z tego wydarzenia. W końcu to wszystko dla was!

Zapraszam do obejrzenia zdjęć z projekcji.

Niedawno widzowie DKF Overground mieli okazję zdobycia zaproszeń na przedpremierowy pokaz filmu Strasznie Szczęśliwi, który właśnie wchodzi na ekrany naszych kin. Sam DKF również był reprezentowany na pokazie. Co ciekawe – dawno nie było między nami takich sprzeczności opinii po obejrzeniu filmu!

Strasznie szczęśliwi to film duński. Nietrudno wyczuć skandynawski klimat, który tak lubię. A jednak jest to film nietypowy. Wpisuje się w większy trend – pokazywania, że prowincja wcale nie jest idealnym miejscem prostego i radosnego życia. Mimo to twórcy zdołali zachować oryginalność projektu. Jak? Kontrowersyjnie. Strasznie szczęśliwi to trochę dramat, trochę komedia, trochę thriller i trochę horror. Różne gatunki mieszają się ze sobą nie wiadomo dlaczego, robią to czasem znienacka, a zmianom konwencji towarzyszy zmiana muzyki i ujęć.

W mojej ocenie to największa siła filmu. Nie jest nią na pewno scenariusz, który wydaje się jakby niedokończony, a jednak przy tej zabawie formą całkowicie uzasadniony. Dla części widzów była to jednak znacząca wada. Niedoskonały scenariusz i forma, która nie bawi. Cóż, tym, których ona nie zabawiła mogę powiedzieć tylko, że przykro mi, że zmarnowali 90 minut.

Ja natomiast czasu nie zmarnowałam i choć z filmu niewiele wynika, bawiłam się świetnie. I polecam!

Ponad dwie godziny temu skończyłem oglądać nowy film Darrena Aronofskiego – Zapaśnik (The Wrestler). Przede wszystkim żałuję, że jednak nie zdecydowałem obejrzeć się go w kinie (choć jutro pewnie to nadrobię), myślę, że w ciemnej sali na wielkim ekranie robi jeszcze bardziej piorunujące wrażenie. A na małym ekranie i tak robi – dalej myślę o Randy’m słuchając muzyki Bruce’a Springsteen’a “The Wrestler”.

Dlaczego niektórzy ludzie decydują się walczyć na scenie, ale boją się walczyć w prawdziwym życiu?
Dlaczego niektórzy ludzie wybierają drogę do samozagłady, zamiast do samopoznania?
Dlaczego pomocna dłoń nadchodzi tak późno?
Dlaczego dzieci tak bardzo przeżywają odejście rodziców i dlaczego czasami nie potrafią (nie chcą) dać wracającemu rodzicowi drugiej (albo trzeciej) szansy?
Dlaczego bycie samotnym jest jednak gorsze od bycia abstynentem?

To niektóre pytanie, które mnie nachodzą po tym filmie. Nie zadaję ich po to, żeby ktoś na nie odpowiadał – pewnie każdy odpowie sobie na nie inaczej bazując na swoich przeżyciach i uczuciach, które się z nimi wiązały. Zadaję je, ponieważ to jeden z niewielu filmów, który naprawdę wywiera na człowieku ogromne wrażenie i sprawia, że życie staje się mniej oczywiste niż było wcześniej.

A Mickey Rourke dzięki temu filmowi wrócił z zaświatów – tak podobnych do tych filmowych:

For 12 years I was alone, I had lost everything. The three people closest to me – my brother, my grandmother and my ex-wife – were no longer there. I had no real friends. I saw a few girls, Russian strippers mostly, but I wasn’t looking for a girlfriend. My wife’s name [Carré Otis] was tattooed on my arm. She was the love of my life.

I lost the house, the wife, the credibility, the entourage. I lost my soul. I was alone … I’m sort of OK with it now, but the first time I’m in there, pushing a f***ing cart, getting my supper. I used to go to the 24-hour place in gay town, so no one would recognize me. The only thing I could afford was a shrink, so that’s where my money went. Three times a week for the first two years. The year after that, twice a week and now I’m down to once a week. I’ve only missed two appointments in six years.

W ramach mini przeglądu filmów rosyjskich obejrzeliśmy Wygnanie. To kolejny po Powrocie film Zwiagincewa i trzeba przyznać, że oczekiwania były ogromne.

Już pierwszy kadr filmu przygotował nas na to, co miało nastąpić później – piękne ujęcia, długie kadry, słowiańska dusza. Kontemplacyjny charakter filmu dla wielu mógł okazać się nieznośny. Dla mnie – piękny. W kinie oprócz akcji i ogromnych emocji lubię czas, wytchnienie, emocje wielkie, ale nienachalne. To wszystko można znaleźć u Zwiagincewa. To i wiele więcej.

Wygnanie bowiem to nie tylko seria ładnych obrazów i nie tylko muzyka, która pojawiając się raptem 3 lub 4 razy przewraca percepcję na głowę. Wygnanie to nie tylko deszcz, który niepokoi i koi, oczyszcza i obmywa wszystko, co oczyszczenia wymaga.

Andriej Zwiagincew po raz kolejny porusza ważkie kwestie. Tym razem są to jednak kwestie zupełnie inne. Od zdecydowanie bardziej jednoznacznych i wyeksponowanych z Powrotu reżyser przeszedł do mniej jasnych i zdecydowanie bardziej wyciszonych. Albo wytłumionych. Tłumić nie da się jednak w nieskończoność i w czasie Wygnania następują wybuchy. W ich ukazaniu nie ma jednak przesady.

Krytycy mogą nazwać ten film wykoncypowaną, przeintelektualizowaną zabawą w formę. Dla mnie to piękne studium międzyludzkich relacji i ich skutków. Polecam gorąco!

We wtorek obejrzeliśmy Naszą klasę. Ten estoński film, którego reżyserem jest Ilmar Raag wywarł na mnie dość duże wrażenie. Nie mogę jednak powiedzieć, że mnie zachwycił i nie chodzi tu wcale o trudny temat, który porusza.

Nasza klasa to tanio zrealizowany film, który (co niespotykane) wcale nie prosi się o większy budżet. To dramat opowiadający o prześladowaniu chłopca przez prawie całą klasę, o jego jedynym sojuszniku i o tragicznym końcu tej historii. Mnie jednak nie do końca przekonał. Przyczyny?

Najpierw napiszę o tym, co mi się podobało. Podobały mi się zdjęcia, kamera wodząca za uczniami jak oczy nieposłusznego dziecka. A przynajmniej moje. Ruch kamery bardzo kojarzył mi się z moim prywatnym przyglądaniem się wszystkiemu co było ciekawsze niż akurat trwająca lekcja. Podobało mi się również aktorstwo. Myślę, że młodzi ludzie, którzy wystąpili w Klasie spisali się na medal. Ale to nie wystarczyło.

Co szwankowało? Na pewno zarysowanie bohaterów i układów w całej klasie. Były tylko 3 grupy. Podła większość (która w momentach najdramatyczniejszych zdarzeń co najwyżej przestawała się znęcać, ale na pewno nie ratowała sytuacji), ofiara losu i jej obrońca. Paradoksalnie ten ostatni wcale nie chciał być obrońcą. Chciał zdobyć dziewczynę. Niestety – odwaga nie zawsze popłaca. Jako sojusznik kozła ofiarnego staje się kozłem numer 2. Proste. Czego brakowało mi w tej klasie? Pupila, kogoś, kto się uczy, skarżypyty, kogoś kto kontestuje to, co się dzieje i nie kryje kolegów za wszelką cenę. Chodziłam do wielu szkół i zawsze był w moich klasach jakiś kabel. Może miałam pecha, ale właśnie dlatego nie wierzę, że nikt taki się nie znalazł.

Co jeszcze mi się nie spodobało? Finał. Zastanawiałam się czy można zbzikować we dwójkę. I choć koniec końców bzikuje tylko jedna osoba, to wciąż nie mogę zrozumieć motywacji tej drugiej.

Wady Naszej klasy nie zmieniają faktu, że film ogląda się w większości z zapartym tchem, razem z bohaterami przeżywa się napięcia i lęki. Patrzy się z dezaprobatą na wiele postaci tak jakby to byli nasi – widzów – koledzy z ławki, klasy, podwórka.

***

Dziękujemy wszystkim, którzy przybyli wczoraj na seans. Wczoraj właśnie dowiedzieliśmy się, że DKF Overground padł ofiarą kradzieży. Zniknęły nasze pieniądze i karnety. Tym bardziej doceniamy to, że akurat wczoraj mogliśmy liczyć na naszych licznie przybyłych widzów. Do zobaczenia wkrótce!

W czwartek 26 lutego 2009 obejrzeliśmy Zonę – koprodukcję hiszpańsko-meksykańską w reżyserii Rodrigo Pla. Jak było? Świetnie!

Tytułowa Zona to strzeżone, wręcz autonomiczne osiedle w Mexico City. Jego mieszkańcy mają pewne przywileje. Przykładowo policja nie może wjechać do Zony bez nakazu. Ta kwestia okaże się bardzo ważna w rozwoju filmu, kiedy trzech chłopców nielegalnie wejdzie do Zony, a dwóch z nich (zresztą nie tylko) zginie.

Film pokazuje obławę jaką organizują mieszkańcy Zony aby pojamać (czy aby na pewno o to im chodzi?) ostatniego z chłopców, który ukrywa się na terenie zamkniętego osiedla. W pościgu udział biorą szacowni mieszkańcy. Pomóc chce również młodzież. Jak to młodzież – dla hecy. Bo chłopcy z Zony wcale nie zdają sobie sprawy z tego, co dzieje się wokół nich. Zresztą mało kto zauważa krytyczność tej sytuacji.

Nie chcę opowiedzieć całego filmu – co to, to nie. Obejrzyjcie go sami! Chcę za to podzielić się pewnym spostrzeżeniem. Zona to film, który można podsumować krótko – kolejny film o złu w imię dobra, o tym, że pozornie najlepsze grupy ludzi okazują się często najgorsze – brutalne i głupie. Tak. Ale to nie zmienia faktu, że film cały czas trzyma w napięciu i, choć rozumem pojmujemy wtórność tematu, emocjami chłoniemy opowiadaną historię jakbyśmy widzieli to po raz pierwszy w życiu. Jest coś świeżego w Zonie, w sposobie opowiadania historii. Coś prawdziwego kryje się w aktorach i bohaterach, a także w samej instytucji Zony.

Choć Zona to film przerysowany i wcale nie idealny – nie kłamie. Pokazuje natomiast coś, o czym zawsze trzeba pamiętać – ryzyko, które towarzyszy naszej walce o bezpieczeństwo i komfort. Jesteśmy zwierzętami, ale targają nami pasje często silniejsze niż najsilniejszymi drapieżnikami. Musimy o tym pamiętać jeśli nie chcemy skończyć w klatkach.