Do trzech razy sztuka! Wreszcie, po dwóch nieudanych próbach udało się nam wyświetlić 007 przygód Franka i Wendy – film estoński w reżyserii Kaspara Jancisa. Czy warto było czekać? Na pewno! Ten film to naprawdę szalona produkcja. Nie chcę zdradzić zbyt wiele, ale chyba każdy z widzów przybyłych na film ma swoje ulubione postaci i powiedzonka, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.

Co tu dużo mówić – 007 przygód… wpisuje się idealnie w popularny ostatnio nurt animacji stricte dla dorosłych. Animacji sprośnych, obrzydliwych, wulgarnych i nieładnych (niechlujnych?). Ten film nie jest poprawny politycznie ani w żaden inny sposób. Ale właśnie dzięki temu można się śmiać do rozpuku nie przejmując się zupełnie niczym. To miłe uczucie!

Niestety 007 przygód Franka i Wendy nie jest produkcją idealną. O ile początek bawi do łez o tym z czasem film lekko traci tempo by w końcówce zacząć nużyć. Prawdopodobnie powinien kończyć się około 60 minuty jakimś wielkim wybuchem. Wtedy proporcje byłyby zachowane. Film nie byłby co prawda pełnym metrażem (i tak nie do końca jest) i pewnie trudniej byłoby wyświetlać w kinach – zapewne właśnie to przekonało twórców do stworzenia tak długiej produkcji (albo brak dystansu do siebie i swoich pomysłów).

Tak czy owak 007 przygód Franka i Wendy trzeba zobaczyć aby poczuć tę niesamowitą atmosferę i śmiać się z rozbrajających dowcipów. A wracając do ulubionych motywów z filmu – moim są perwersyjne truskawki, które nie wiadomo dlaczego są perwersyjne! Na drugim miejscu uniwersalne uczucie głodu roznoszące się po całym świecie dzięki mikrofonowi połkniętemu przez głodującego człowieka. Czyż to nie wspaniała koncepcja?

We wtorek obejrzeliśmy Naszą klasę. Ten estoński film, którego reżyserem jest Ilmar Raag wywarł na mnie dość duże wrażenie. Nie mogę jednak powiedzieć, że mnie zachwycił i nie chodzi tu wcale o trudny temat, który porusza.

Nasza klasa to tanio zrealizowany film, który (co niespotykane) wcale nie prosi się o większy budżet. To dramat opowiadający o prześladowaniu chłopca przez prawie całą klasę, o jego jedynym sojuszniku i o tragicznym końcu tej historii. Mnie jednak nie do końca przekonał. Przyczyny?

Najpierw napiszę o tym, co mi się podobało. Podobały mi się zdjęcia, kamera wodząca za uczniami jak oczy nieposłusznego dziecka. A przynajmniej moje. Ruch kamery bardzo kojarzył mi się z moim prywatnym przyglądaniem się wszystkiemu co było ciekawsze niż akurat trwająca lekcja. Podobało mi się również aktorstwo. Myślę, że młodzi ludzie, którzy wystąpili w Klasie spisali się na medal. Ale to nie wystarczyło.

Co szwankowało? Na pewno zarysowanie bohaterów i układów w całej klasie. Były tylko 3 grupy. Podła większość (która w momentach najdramatyczniejszych zdarzeń co najwyżej przestawała się znęcać, ale na pewno nie ratowała sytuacji), ofiara losu i jej obrońca. Paradoksalnie ten ostatni wcale nie chciał być obrońcą. Chciał zdobyć dziewczynę. Niestety – odwaga nie zawsze popłaca. Jako sojusznik kozła ofiarnego staje się kozłem numer 2. Proste. Czego brakowało mi w tej klasie? Pupila, kogoś, kto się uczy, skarżypyty, kogoś kto kontestuje to, co się dzieje i nie kryje kolegów za wszelką cenę. Chodziłam do wielu szkół i zawsze był w moich klasach jakiś kabel. Może miałam pecha, ale właśnie dlatego nie wierzę, że nikt taki się nie znalazł.

Co jeszcze mi się nie spodobało? Finał. Zastanawiałam się czy można zbzikować we dwójkę. I choć koniec końców bzikuje tylko jedna osoba, to wciąż nie mogę zrozumieć motywacji tej drugiej.

Wady Naszej klasy nie zmieniają faktu, że film ogląda się w większości z zapartym tchem, razem z bohaterami przeżywa się napięcia i lęki. Patrzy się z dezaprobatą na wiele postaci tak jakby to byli nasi – widzów – koledzy z ławki, klasy, podwórka.

***

Dziękujemy wszystkim, którzy przybyli wczoraj na seans. Wczoraj właśnie dowiedzieliśmy się, że DKF Overground padł ofiarą kradzieży. Zniknęły nasze pieniądze i karnety. Tym bardziej doceniamy to, że akurat wczoraj mogliśmy liczyć na naszych licznie przybyłych widzów. Do zobaczenia wkrótce!