Samobójcy to źli ludzie. Dlatego w filmie Wristcutters: A Love Story nie zasługują na śmierć i wieczny odpoczynek. Zamiast tego są wysyłani do dziwnego i bardzo smutnego świata, w którym wiodą nędzny żywot bez żadnych perspektyw. W tym świecie wszystkie kolory są wyblakłe, twarze sine i bez uśmiechów – nawet jeśli ktoś bardzo próbuje się uśmiechnąć nie ma na to żadnych szans, bo w tym świecie nie ma żadnych przyjemności, a jedyną rozrywką jest picie ohydnego piwa i odgadywanie powodów samobójstw towarzyszy niedoli.

Do tego świata trafia również Zia, który podcina sobie żyły po tym jak opuszcza go jego ukochana dziewczyna. Bardzo szybko zaznajamia się z Eugenem, kiepskim liderem kiepskiej kapeli rockowej, który popełnił samobójstwo na scenie polewając swoją elektryczną gitarę piwem przy gwizdach publiczności. Wkrótce Zia dowiaduje się, że jego ukochana też popełniła samobójstwo i może być niedaleko. Wraz z Eugenem wyruszają na poszukiwanie Desiree. Podczas wspólnej podróży poznają Mikal, dziewczynę, która twierdzi, że znalazła się tutaj przez pomyłkę, ponieważ nie chciała się zabić. Ona poszukuje “Kierownictwa”, które mogłoby rozpatrzeć jej wniosek o powrót do świata żywych.

W filmie, oprócz względnie nieznanych aktorów, gra również Tom Waits, który wciela się postać Knellera, dobrodusznego człowieka, który prowadzi coś w rodzaju obozu dla uchodźców i szukającego swojego psa, w rzeczywistości jest jednak tajnym wysłannikiem “Kierownictwa”, który ma za zadanie odkryć plany Mesjasza, który zamierza popełnić samobójstwo w świecie samobójców, czego jeszcze nikt przed nim nie próbował.

Fabuła filmu jak widać jest dość bajkowa, ale wyjaśnia to fakt, że Wristcutters powstali na podstawie opowiadania jednego z moich ulubionych pisarzy Etgara Kereta, pod tytułem Pizzeria Kamikadze.

Okazuje się, że nawet w świecie żywych trupów można sobie pozwolić na odrobinę pozytywnych uczuć, przeżyć miłosną przygodę (Zia i Mikal), doświadczyć kilku małych cudów (ale tylko jeśli nie mają one żadnego znaczenia dla naszego życia), a nawet dostać jeszcze jedną szansę od życia, dzięki wierze w miłość i drobnej przysłudze zaprzyjaźnionego “Kierownika”.

Tak, właśnie w trzewiach Otesanka znaleźliśmy się dziś w czasie projekcji filmu “Otik”. Owszem, wiedzieliśmy, że film opowiada o pniaku, który ożył, dzięki ogromowi miłości jego ‘matki’. Ale dawka surrealizmu i abstrakcji, jaką nam zaserwowano, zadziwiła chyba wszystkich.

Po projekcji grupka zaintrygowanych widzów została w naszej ulubionej Auli VII aby porozmawiać o filmie, Czechach i ich kulturze z dwójką ludzi z Czechami blisko związanych, znających ich historię i tradycje. Byli to członkowie redakcji pisma “Bohema” – Piotr Kępski wraz z żoną – rodowitą Czeszką. Rozmowa zaczęła się od podstawowego pytania. Jaką rolę odgrywa Otesanek w kulturze czeskiej? Otóż jest to bajka. Nie znajduje się może na pierwszym miejscu poczytności, ale jest na tyle popularna, że zna ją każde czeskie dziecko. Bajka ta okazała się bardzo obfitym źródłem inspiracji dla reżysera, Jana Svankmajera. Znaleźliśmy różne strony filmu Czecha. Rola kobiet w rodzinie i społeczeństwie, bezwolność mężczyzn, studium choroby psychicznej, a także zabawa konwencją i formą – wszystko to mieści się w tym obrazie. Trudno też jednoznacznie określić głównego bohatera filmu. Nie jest nim raczej tytułowy Otik. Jego myśli, emocje, wreszcie pochodzenie stoją pod wielkim znakiem zapytania. Czy więc protagonistką jest matka rozpaczliwie pragnąca dziecka? Jej mąż, ojciec rozdarty między rojeniami małżonki a wizją rozumu? A może mała dziewczynka, wszędobylska pannica ciągle marząca o przyjacielu?

Uczestnicy rozmowy nie ograniczyli się jednak do filmu “Otik”. Poruszonych zostało wiele innych, ciekawych tematów. Nie mogliśmy przecież zmarnować okazji jaką było usłyszenie o Czechach z ust osób naprawdę w tej dziedzinie kompetentnych. Historia dawna i najnowsza, bohaterzy narodowi, literatura, muzyka i film, martyrologia obydwu krajów, cechy narodowe – szkoda, że czas naglił. Jednak nawet tych kilkadziesiąt minut pozwoliło nam zbliżyć się trochę do rozumienia różnic między Czechami a Polską. Ku naszemu zdziwieniu jednak, okazało się, że jedną rzecz mamy wspólną. Otóż Czesi uznają język Polski za równie zabawny, jak Polacy Czeski.

Zapraszamy do czytania Bohemy a także na kolejne seanse w Overgroundzie.