W czwartek 26 lutego 2009 obejrzeliśmy Zonę – koprodukcję hiszpańsko-meksykańską w reżyserii Rodrigo Pla. Jak było? Świetnie!

Tytułowa Zona to strzeżone, wręcz autonomiczne osiedle w Mexico City. Jego mieszkańcy mają pewne przywileje. Przykładowo policja nie może wjechać do Zony bez nakazu. Ta kwestia okaże się bardzo ważna w rozwoju filmu, kiedy trzech chłopców nielegalnie wejdzie do Zony, a dwóch z nich (zresztą nie tylko) zginie.

Film pokazuje obławę jaką organizują mieszkańcy Zony aby pojamać (czy aby na pewno o to im chodzi?) ostatniego z chłopców, który ukrywa się na terenie zamkniętego osiedla. W pościgu udział biorą szacowni mieszkańcy. Pomóc chce również młodzież. Jak to młodzież – dla hecy. Bo chłopcy z Zony wcale nie zdają sobie sprawy z tego, co dzieje się wokół nich. Zresztą mało kto zauważa krytyczność tej sytuacji.

Nie chcę opowiedzieć całego filmu – co to, to nie. Obejrzyjcie go sami! Chcę za to podzielić się pewnym spostrzeżeniem. Zona to film, który można podsumować krótko – kolejny film o złu w imię dobra, o tym, że pozornie najlepsze grupy ludzi okazują się często najgorsze – brutalne i głupie. Tak. Ale to nie zmienia faktu, że film cały czas trzyma w napięciu i, choć rozumem pojmujemy wtórność tematu, emocjami chłoniemy opowiadaną historię jakbyśmy widzieli to po raz pierwszy w życiu. Jest coś świeżego w Zonie, w sposobie opowiadania historii. Coś prawdziwego kryje się w aktorach i bohaterach, a także w samej instytucji Zony.

Choć Zona to film przerysowany i wcale nie idealny – nie kłamie. Pokazuje natomiast coś, o czym zawsze trzeba pamiętać – ryzyko, które towarzyszy naszej walce o bezpieczeństwo i komfort. Jesteśmy zwierzętami, ale targają nami pasje często silniejsze niż najsilniejszymi drapieżnikami. Musimy o tym pamiętać jeśli nie chcemy skończyć w klatkach.

Czterdziestopięcioletni lekarz, Julian mieszka w małym miasteczku Cuenca. Jego asystentką w klinice jest Ana – nieśmiała, zakochana w nim dziewczyna. Pewnego dnia po wieloletniej nieobecności w miasteczku wraca przyjaciel Juliana z lat młodości. Towarzyszy mu żona Elena, fizycznie łudząco podobna do Any, jednak psychicznie będąca jej całkowitym przeciwieństwem. Zafascynowany nią Julian postanawia przeobrazić kochającą go dziewczynę na podobieństwo Eleny. Tak w skrócie można przedstawić treść filmu “Mrożony Peppermint”, który obejrzeliśmy we wtorek 10 stycznia 2006.

Odwiedził nas przedstawiciel Filmoteki Narodowej, pan Grzegorz Pieńkowski. Dzięki jego szerokiej wiedzy i uprzejmości poznaliśmy historię kina hiszpańskiego w pigułce. Od pierwszych dokonań twórców filmowych, przez filmy takie jak “Samson i Dalila” czy “Pies Andaluzyjski”; dotarliśmy aż do twórczości Carlosa Saury, twórczości kontestacyjnej, odważnie usiłującej zachwiać systemem, w jakim zmuszona była powstawać. Między innymi tego dotyczyła też dyskusja po filmie. W gronie około 20 osób, z wprawnym przewodnikiem w postaci pana Pieńkowskiego doszliśmy do wielu ciekawych wniosków dotyczących zarówno polityki jak i natury ludzkiej. “Mrożony Peppermint” to film wielowarstwowy. Można dostrzec w nim kryminał z fetyszystą jako głównym bohaterem. Osoba wrażliwa na politykę tamtych lat zauważy odniesienia do ówczesnej sytuacji Hiszpanii. Psycholog znajdzie świetny materiał do rozważań o naturze jednostki, strukturalista – do rozważań o sytuacji świata.

Przedstawione na ekranie zderzenia starego z nowym, tradycji z nowoczesnością, energii ze stagnacją pobudziły nas do rozważań o ludzkich kompleksach, lękach i obsesjach. Główny bohater jako pająk zagrzebany w opadłych liściach? Sztuczny czy ludzki? Ofiara czy kat? Przyjaźń z wyboru czy z konieczności? To tylko niektóre z pytań, jakie padły. Było też wiele różnych odpowiedzi. Wszyscy jednak zwróciliśmy uwagę na niezwykle przemyślaną i celową formę filmu – kolorystykę, zdjęcia, muzykę, montaż, a nawet krótkie retrospekcje, które dodają filmowi smaku i pozwalają lepiej poznać głównego bohatera.

W utrzymaniu dobrego nastroju podczas dyskusji pomogła nam degustacja Peppermintu. Bez lodu, ale lepsze to niż nic. Był równie zielony jak na ekranie. I choć pojawiły się głosy (liczne), że smakuje jak pasta do zębów, ja oceniłam go pozytywnie. Natomiast “Mrożony Peppermint” został oceniony pozytywnie przez wszystkie osoby, które wzięły udział w dyskusji.