Niedawno widzowie DKF Overground mieli okazję zdobycia zaproszeń na przedpremierowy pokaz filmu Strasznie Szczęśliwi, który właśnie wchodzi na ekrany naszych kin. Sam DKF również był reprezentowany na pokazie. Co ciekawe – dawno nie było między nami takich sprzeczności opinii po obejrzeniu filmu!

Strasznie szczęśliwi to film duński. Nietrudno wyczuć skandynawski klimat, który tak lubię. A jednak jest to film nietypowy. Wpisuje się w większy trend – pokazywania, że prowincja wcale nie jest idealnym miejscem prostego i radosnego życia. Mimo to twórcy zdołali zachować oryginalność projektu. Jak? Kontrowersyjnie. Strasznie szczęśliwi to trochę dramat, trochę komedia, trochę thriller i trochę horror. Różne gatunki mieszają się ze sobą nie wiadomo dlaczego, robią to czasem znienacka, a zmianom konwencji towarzyszy zmiana muzyki i ujęć.

W mojej ocenie to największa siła filmu. Nie jest nią na pewno scenariusz, który wydaje się jakby niedokończony, a jednak przy tej zabawie formą całkowicie uzasadniony. Dla części widzów była to jednak znacząca wada. Niedoskonały scenariusz i forma, która nie bawi. Cóż, tym, których ona nie zabawiła mogę powiedzieć tylko, że przykro mi, że zmarnowali 90 minut.

Ja natomiast czasu nie zmarnowałam i choć z filmu niewiele wynika, bawiłam się świetnie. I polecam!

Do trzech razy sztuka! Wreszcie, po dwóch nieudanych próbach udało się nam wyświetlić 007 przygód Franka i Wendy – film estoński w reżyserii Kaspara Jancisa. Czy warto było czekać? Na pewno! Ten film to naprawdę szalona produkcja. Nie chcę zdradzić zbyt wiele, ale chyba każdy z widzów przybyłych na film ma swoje ulubione postaci i powiedzonka, które na zawsze pozostaną w jego pamięci.

Co tu dużo mówić – 007 przygód… wpisuje się idealnie w popularny ostatnio nurt animacji stricte dla dorosłych. Animacji sprośnych, obrzydliwych, wulgarnych i nieładnych (niechlujnych?). Ten film nie jest poprawny politycznie ani w żaden inny sposób. Ale właśnie dzięki temu można się śmiać do rozpuku nie przejmując się zupełnie niczym. To miłe uczucie!

Niestety 007 przygód Franka i Wendy nie jest produkcją idealną. O ile początek bawi do łez o tym z czasem film lekko traci tempo by w końcówce zacząć nużyć. Prawdopodobnie powinien kończyć się około 60 minuty jakimś wielkim wybuchem. Wtedy proporcje byłyby zachowane. Film nie byłby co prawda pełnym metrażem (i tak nie do końca jest) i pewnie trudniej byłoby wyświetlać w kinach – zapewne właśnie to przekonało twórców do stworzenia tak długiej produkcji (albo brak dystansu do siebie i swoich pomysłów).

Tak czy owak 007 przygód Franka i Wendy trzeba zobaczyć aby poczuć tę niesamowitą atmosferę i śmiać się z rozbrajających dowcipów. A wracając do ulubionych motywów z filmu – moim są perwersyjne truskawki, które nie wiadomo dlaczego są perwersyjne! Na drugim miejscu uniwersalne uczucie głodu roznoszące się po całym świecie dzięki mikrofonowi połkniętemu przez głodującego człowieka. Czyż to nie wspaniała koncepcja?

Dzisiaj byliśmy potańczyć. Spodziewaliśmy się pasji, namiętności i gorących rytmów bo w końcu:

Rumba to przepełniony erotyzmem miłosny taniec, pełen zmysłów gestów i wężowych ruchów całego ciała. Dobrze zatańczona rumba to wręcz miniprzedstawienie teatralne. Używając wszystkich swoich wdzięków tancerka uwodzi mężczyznę, to patrzy mu w oczy, to znowu udaje, że go nie widzi, wzrokiem szuka innego, aby wzbudzić zazdrość partnera, zniewolić go i całkowicie nad nim zapanować. Kobieta, która tańczy rumbę, jest odważna i zmysłowa – i to właśnie powinien podkreślać strój.

Natomiast film Rumba, który oglądaliśmy mnie bardziej przypominał walca. Fakt, były uniesienia – w czasie, w którym bohaterowie tańczą rumbę oraz w momencie zdobywania croissanta ;-) Ale generalnie film się snuł. Co absolutnie nie oznacza, że mi się nie podobał.

Rumba to opowieść o mężu i żonie, dopasowanymi idealnie pod względem swojej brzydoty i flegmatyzmu. Jednak gdy pojawiają się na parkiecie to zmieniają się nie do poznania. Wypełnia ich żar i pasja, publiczność nagradza ich brawami na stojąco, a jury przyznaje kolejne nagrody w konkursach tańca.

Gdy wracają z jednego z konkursów doznają wypadku próbując wyminąć niedoszłego samobójcę, który staje im na drodze. W wyniku wypadku Fiona traci nogę a Dom pamięć krótkotrwałą. Po wyjściu ze szpitala Fiona i Dom muszą sobie poradzić w nowej sytuacji bez ich największej pasji – Rumby.

Przez swoje nabyte kalectwo wydają się zmierzać do nieuchronnego smutnego końca. Jednak okazuje się, że zakochani mogą liczyć na przychylność losu i odnaleźć się na końcu świata bez nogi i pamięci, ale za to szczęśliwi.

Wczoraj wywiało nas do Jadłodajni Filozoficznej na pokaz filmów krótkometrażowych Przepraszam czy tu kręcą?. Sam pokaz nas nie zachwycił. Może dlatego, że niewiele widzieliśmy i słyszeliśmy ;-) Ale po pokazie właściwym, kiedy większość osób poszła już do domów zostaliśmy uraczeni niemieckim filmem Armina Völckersa pod tytułem Leroy.

Leroy to film, który porusza wciąż aktualny problem rasizmu w bardzo lekki i zabawny sposób przez co jest do przełknięcia dla młodego pokolenia. Jest to również pierwszy niemiecki film, w którym główną rolę gra Murzyn.

Oto co o filmie mówi jego producent, Oliver Stoltz:

Instead of putting your finger up and being didactical or politically correct, we wanted to open hearts with humor and make another point in the discussion of what is Germany and what do Germans look like.

Mnie film bardzo się spodobał ze względu na ostry humor (nie polecam wrażliwym), krótką i zwięzłą formę oraz nietuzinkową postać Leroya. Dessa pewnie doda też coś od siebie. Myślimy o zrobieniu pokazu tego filmu w Overgroundzie, a tymczasem możecie go obejrzeć na naszym blogu:

Samobójcy to źli ludzie. Dlatego w filmie Wristcutters: A Love Story nie zasługują na śmierć i wieczny odpoczynek. Zamiast tego są wysyłani do dziwnego i bardzo smutnego świata, w którym wiodą nędzny żywot bez żadnych perspektyw. W tym świecie wszystkie kolory są wyblakłe, twarze sine i bez uśmiechów – nawet jeśli ktoś bardzo próbuje się uśmiechnąć nie ma na to żadnych szans, bo w tym świecie nie ma żadnych przyjemności, a jedyną rozrywką jest picie ohydnego piwa i odgadywanie powodów samobójstw towarzyszy niedoli.

Do tego świata trafia również Zia, który podcina sobie żyły po tym jak opuszcza go jego ukochana dziewczyna. Bardzo szybko zaznajamia się z Eugenem, kiepskim liderem kiepskiej kapeli rockowej, który popełnił samobójstwo na scenie polewając swoją elektryczną gitarę piwem przy gwizdach publiczności. Wkrótce Zia dowiaduje się, że jego ukochana też popełniła samobójstwo i może być niedaleko. Wraz z Eugenem wyruszają na poszukiwanie Desiree. Podczas wspólnej podróży poznają Mikal, dziewczynę, która twierdzi, że znalazła się tutaj przez pomyłkę, ponieważ nie chciała się zabić. Ona poszukuje “Kierownictwa”, które mogłoby rozpatrzeć jej wniosek o powrót do świata żywych.

W filmie, oprócz względnie nieznanych aktorów, gra również Tom Waits, który wciela się postać Knellera, dobrodusznego człowieka, który prowadzi coś w rodzaju obozu dla uchodźców i szukającego swojego psa, w rzeczywistości jest jednak tajnym wysłannikiem “Kierownictwa”, który ma za zadanie odkryć plany Mesjasza, który zamierza popełnić samobójstwo w świecie samobójców, czego jeszcze nikt przed nim nie próbował.

Fabuła filmu jak widać jest dość bajkowa, ale wyjaśnia to fakt, że Wristcutters powstali na podstawie opowiadania jednego z moich ulubionych pisarzy Etgara Kereta, pod tytułem Pizzeria Kamikadze.

Okazuje się, że nawet w świecie żywych trupów można sobie pozwolić na odrobinę pozytywnych uczuć, przeżyć miłosną przygodę (Zia i Mikal), doświadczyć kilku małych cudów (ale tylko jeśli nie mają one żadnego znaczenia dla naszego życia), a nawet dostać jeszcze jedną szansę od życia, dzięki wierze w miłość i drobnej przysłudze zaprzyjaźnionego “Kierownika”.

Czy potraficie sobie wyobrazić, żeby film o najlepszym tajnym agencie w historii kina nie był filmem sensacyjnym zapierającym dech w piersiach wielkimi spiskami, scenami walki i wybuchowymi gadżetami, ale komedią z brytyjskim poczuciem humoru? Czy potraficie sobie wyobrazić, że w Jamesie Bondzie grają największy neurotyk naszych czasów Woody Allen, aktorzy, którzy zasłynęli rolami w świetnej komedii detektywistycznej Różowa Pantera – Peter Sellers i David Niven, a w postać głównego wroga wciela się Orson Welles?

Jeśli nie potraficie sobie tego wyobrazić to mam dla Was dobrą wiadomość: nie musicie sobie tego wyobrażać, bo taki film powstał! Casino Royale, bo o nim mowa, to film z 1967 roku, który jest jedną z kilku nieoficjalnych ekranizacji powieści Iana Fleminga. Przy filmie, którego scenariusz napisało 10 osób, między innymi Woody Allen i Peter Sellers, pracowało pięciu reżyserów. Całość sprawia wrażenie dość niespójnej historii wymyślonej przez znajomych podczas mocnej libacji alkoholowej.

Mamy tutaj dwa główne wątki: jeden znany z nowego Casino Royale z 2006 roku z Danielem Craigiem w roli Bonda, w której musi wygrać grę w bakarata z błyskotliwym przestępcą Le Chifrem (granym przez Orsona Wellesa) i drugi, w którym musi udaremnić plan przejęcia kontroli nad Światem przez doktora Noah (granego przez Woodyego Allena). Zanim do tego dochodzi James Bond musi wrócić z emerytury, zmierzyć się z klanem tajnych agentek wroga i objąć stanowisko szefa MI6 po tragicznej śmierci M. Pierwszą z jego decyzji jest nadanie każdemu agentowi i agentce imienia James Bond, aby trudniej było wyśledzić tego właściwego…

Dystrybutor filmu zachwala: Zaskakująca fabuła, pokrętna intryga, wręcz surrealistyczne problemy i gwiazdorska obsada, która mogłaby rozświetlić niemalże całą galaktykę, sprawiają, że Casino Royale to najczystszego sortu bondowski pastisz. Każdy filmożerca i fan Jamesa Bonda zdecydowanie powinien film obejrzeć, ale czy spodoba się on szerszej publice?

Tak, właśnie w trzewiach Otesanka znaleźliśmy się dziś w czasie projekcji filmu “Otik”. Owszem, wiedzieliśmy, że film opowiada o pniaku, który ożył, dzięki ogromowi miłości jego ‘matki’. Ale dawka surrealizmu i abstrakcji, jaką nam zaserwowano, zadziwiła chyba wszystkich.

Po projekcji grupka zaintrygowanych widzów została w naszej ulubionej Auli VII aby porozmawiać o filmie, Czechach i ich kulturze z dwójką ludzi z Czechami blisko związanych, znających ich historię i tradycje. Byli to członkowie redakcji pisma “Bohema” – Piotr Kępski wraz z żoną – rodowitą Czeszką. Rozmowa zaczęła się od podstawowego pytania. Jaką rolę odgrywa Otesanek w kulturze czeskiej? Otóż jest to bajka. Nie znajduje się może na pierwszym miejscu poczytności, ale jest na tyle popularna, że zna ją każde czeskie dziecko. Bajka ta okazała się bardzo obfitym źródłem inspiracji dla reżysera, Jana Svankmajera. Znaleźliśmy różne strony filmu Czecha. Rola kobiet w rodzinie i społeczeństwie, bezwolność mężczyzn, studium choroby psychicznej, a także zabawa konwencją i formą – wszystko to mieści się w tym obrazie. Trudno też jednoznacznie określić głównego bohatera filmu. Nie jest nim raczej tytułowy Otik. Jego myśli, emocje, wreszcie pochodzenie stoją pod wielkim znakiem zapytania. Czy więc protagonistką jest matka rozpaczliwie pragnąca dziecka? Jej mąż, ojciec rozdarty między rojeniami małżonki a wizją rozumu? A może mała dziewczynka, wszędobylska pannica ciągle marząca o przyjacielu?

Uczestnicy rozmowy nie ograniczyli się jednak do filmu “Otik”. Poruszonych zostało wiele innych, ciekawych tematów. Nie mogliśmy przecież zmarnować okazji jaką było usłyszenie o Czechach z ust osób naprawdę w tej dziedzinie kompetentnych. Historia dawna i najnowsza, bohaterzy narodowi, literatura, muzyka i film, martyrologia obydwu krajów, cechy narodowe – szkoda, że czas naglił. Jednak nawet tych kilkadziesiąt minut pozwoliło nam zbliżyć się trochę do rozumienia różnic między Czechami a Polską. Ku naszemu zdziwieniu jednak, okazało się, że jedną rzecz mamy wspólną. Otóż Czesi uznają język Polski za równie zabawny, jak Polacy Czeski.

Zapraszamy do czytania Bohemy a także na kolejne seanse w Overgroundzie.