Ponad dwie godziny temu skończyłem oglądać nowy film Darrena Aronofskiego – Zapaśnik (The Wrestler). Przede wszystkim żałuję, że jednak nie zdecydowałem obejrzeć się go w kinie (choć jutro pewnie to nadrobię), myślę, że w ciemnej sali na wielkim ekranie robi jeszcze bardziej piorunujące wrażenie. A na małym ekranie i tak robi – dalej myślę o Randy’m słuchając muzyki Bruce’a Springsteen’a “The Wrestler”.

Dlaczego niektórzy ludzie decydują się walczyć na scenie, ale boją się walczyć w prawdziwym życiu?
Dlaczego niektórzy ludzie wybierają drogę do samozagłady, zamiast do samopoznania?
Dlaczego pomocna dłoń nadchodzi tak późno?
Dlaczego dzieci tak bardzo przeżywają odejście rodziców i dlaczego czasami nie potrafią (nie chcą) dać wracającemu rodzicowi drugiej (albo trzeciej) szansy?
Dlaczego bycie samotnym jest jednak gorsze od bycia abstynentem?

To niektóre pytanie, które mnie nachodzą po tym filmie. Nie zadaję ich po to, żeby ktoś na nie odpowiadał – pewnie każdy odpowie sobie na nie inaczej bazując na swoich przeżyciach i uczuciach, które się z nimi wiązały. Zadaję je, ponieważ to jeden z niewielu filmów, który naprawdę wywiera na człowieku ogromne wrażenie i sprawia, że życie staje się mniej oczywiste niż było wcześniej.

A Mickey Rourke dzięki temu filmowi wrócił z zaświatów – tak podobnych do tych filmowych:

For 12 years I was alone, I had lost everything. The three people closest to me – my brother, my grandmother and my ex-wife – were no longer there. I had no real friends. I saw a few girls, Russian strippers mostly, but I wasn’t looking for a girlfriend. My wife’s name [Carré Otis] was tattooed on my arm. She was the love of my life.

I lost the house, the wife, the credibility, the entourage. I lost my soul. I was alone … I’m sort of OK with it now, but the first time I’m in there, pushing a f***ing cart, getting my supper. I used to go to the 24-hour place in gay town, so no one would recognize me. The only thing I could afford was a shrink, so that’s where my money went. Three times a week for the first two years. The year after that, twice a week and now I’m down to once a week. I’ve only missed two appointments in six years.

Czasami są takie filmy, które ogląda się nie dla fabuły i akcji, ale dla samego oglądania i delektowania się. Takim filmem w moim mniemaniu jest Bilardzista (1961) z Paulem Newmanem, który trwa 134 minuty a w zasadzie (przynajmniej pozornie) niewiele się w nim dzieje.

Zanim zacznę pisać o samym filmie kilka słów o tytule. Oryginalny tytuł filmu to The Hustler, co oznaczać może kanciarza, oszusta lub kogoś kto potrafi zarabiać pieniądze w każdej sytuacji, choć niekoniecznie uczciwie. Dlatego przetłumaczenie tytułu na Bilardzista nie bardzo mi się podoba. Bilardzista to nie film o profesjonalnym bilardziście grającym na wielkich turniejach, ale o bardzo dobrym i ambitnym kanciarzu, który gra głównie dla pieniędzy i sławy w bilardowych klubach, w których hazard jest oficjalnie zakazany.

Celem Eddiego jest stanie się najlepszym bilardzistą w Stanach Zjednoczonych i zarobienie przy tym sporych pieniędzy. Aby się nim stać wyzywa na pojedynek uważanego za mistrza Minnesotę Fatsa. Pojedynek trwa już ponad dwadzieścia godzin. Grubas wydaje się być pokonany, Eddie i jego manager Charlie zarobili już kilkanaście tysięcy dolarów. Charlie namawia Eddiego, żeby odpuścił i odszedł od stołu, jest już pijany i zmęczony. Eddie upiera się, że skończy dopiero wtedy, kiedy Fats powie, że pojedynek się skończył i oficjalnie uzna swoją porażkę. Jak łatwo się domyślić jest tak bardzo pewny siebie i zapatrzony w swoją wielkość, że po następnych kilku godzinach przegrywa wszystkie pieniądze i musi odejść z niczym.

Wtedy Bert człowiek, który sponsoruje Fatsa mówi:

Bert: You got talent.
Eddie: So I got talent? So what beat me?
Bert: Character.

Przegrana jest dla Eddiego wielką porażką i upokorzeniem. Ponadto pozostaje praktycznie bez żadnych pieniędzy. Jednak poznaje piękną Sarah, z którą łączy go wielka, choć trudna miłość. Wtedy Eddie zaczyna pracować nad swoim charakterem, który okazał się przyczyną jego porażki. Jednak nie jest to praca nad dobrym charakterem i szczerością, ale nad jeszcze większą przebiegłością i wygrywaniem za wszelką cenę. I niestety, gdy Eddie w końcu dostaje szansę na grę z Fatsem, okazuje się, że stracił to co w życiu najważniejsze…

Na koniec wklejam bardzo trafne spostrzeżenia avanalsha na temat wspaniałych ról drugoplanowych:

Pierwszy to Minnesota Fats, uosobienie zwycięzcy, zimny profesjonalista, całkowicie opanowany, mistrz w swoim fachu. Pokonanie go jest dla Eddiego szczytem, szczytem który osiąga zbyt łatwo i zbyt szybko nie będąc na to jeszcze przygotowanym. Nasz bohater nie może zrozumieć dlaczego zwycięstwo tak wymknęło mu się z rąk… W końcu znajduje odpowiedź lecz płaci za to bardzo wysoką cenę.

Kolejna istotna postać, pierwsza którą poznajemy, to Charlie; menedżer Fast Eddiego. Nie rozumie on swojego przyjaciela i nie podziela jego ogromnych ambicji. Stara się go opanować jednak brak mu charyzmy i w konsekwencji zostaje brutalnie odtrącony.

Nie obyło by się wszakże bez przedstawicielki płci pięknej: Sarah to postać niezwykle intrygująca i tajemnicza. Ofiarowuje Eddiemu swoje serce by przekonać go w jakim świecie żyje i wśród jakich ludzi się obraca. Udaje Jej się to; ostatecznie to ona ‘zwycięża’…

Ostatnią, lecz pewnikiem nie najmniej ciekawą postacią jest Bert Gordon. Świetny pokerzysta i obserwator ludzkich zachowań, w dodatku posiadający szeroki wachlarz technik manipulacji. Bogacz który gra nie z chęci zysku, a dla przyjemności oszukiwania i sterowania ludźmi, a ostatecznie, upokarzania ich.

Cztery diametralnie różne postaci, cztery diametralnie różne cele i ambicje. Oprócz postaci głównego bohatera łączy je tylko jedno; zagrane są na najwyższym światowym poziomie!

Samobójcy to źli ludzie. Dlatego w filmie Wristcutters: A Love Story nie zasługują na śmierć i wieczny odpoczynek. Zamiast tego są wysyłani do dziwnego i bardzo smutnego świata, w którym wiodą nędzny żywot bez żadnych perspektyw. W tym świecie wszystkie kolory są wyblakłe, twarze sine i bez uśmiechów – nawet jeśli ktoś bardzo próbuje się uśmiechnąć nie ma na to żadnych szans, bo w tym świecie nie ma żadnych przyjemności, a jedyną rozrywką jest picie ohydnego piwa i odgadywanie powodów samobójstw towarzyszy niedoli.

Do tego świata trafia również Zia, który podcina sobie żyły po tym jak opuszcza go jego ukochana dziewczyna. Bardzo szybko zaznajamia się z Eugenem, kiepskim liderem kiepskiej kapeli rockowej, który popełnił samobójstwo na scenie polewając swoją elektryczną gitarę piwem przy gwizdach publiczności. Wkrótce Zia dowiaduje się, że jego ukochana też popełniła samobójstwo i może być niedaleko. Wraz z Eugenem wyruszają na poszukiwanie Desiree. Podczas wspólnej podróży poznają Mikal, dziewczynę, która twierdzi, że znalazła się tutaj przez pomyłkę, ponieważ nie chciała się zabić. Ona poszukuje “Kierownictwa”, które mogłoby rozpatrzeć jej wniosek o powrót do świata żywych.

W filmie, oprócz względnie nieznanych aktorów, gra również Tom Waits, który wciela się postać Knellera, dobrodusznego człowieka, który prowadzi coś w rodzaju obozu dla uchodźców i szukającego swojego psa, w rzeczywistości jest jednak tajnym wysłannikiem “Kierownictwa”, który ma za zadanie odkryć plany Mesjasza, który zamierza popełnić samobójstwo w świecie samobójców, czego jeszcze nikt przed nim nie próbował.

Fabuła filmu jak widać jest dość bajkowa, ale wyjaśnia to fakt, że Wristcutters powstali na podstawie opowiadania jednego z moich ulubionych pisarzy Etgara Kereta, pod tytułem Pizzeria Kamikadze.

Okazuje się, że nawet w świecie żywych trupów można sobie pozwolić na odrobinę pozytywnych uczuć, przeżyć miłosną przygodę (Zia i Mikal), doświadczyć kilku małych cudów (ale tylko jeśli nie mają one żadnego znaczenia dla naszego życia), a nawet dostać jeszcze jedną szansę od życia, dzięki wierze w miłość i drobnej przysłudze zaprzyjaźnionego “Kierownika”.

Czy potraficie sobie wyobrazić, żeby film o najlepszym tajnym agencie w historii kina nie był filmem sensacyjnym zapierającym dech w piersiach wielkimi spiskami, scenami walki i wybuchowymi gadżetami, ale komedią z brytyjskim poczuciem humoru? Czy potraficie sobie wyobrazić, że w Jamesie Bondzie grają największy neurotyk naszych czasów Woody Allen, aktorzy, którzy zasłynęli rolami w świetnej komedii detektywistycznej Różowa Pantera – Peter Sellers i David Niven, a w postać głównego wroga wciela się Orson Welles?

Jeśli nie potraficie sobie tego wyobrazić to mam dla Was dobrą wiadomość: nie musicie sobie tego wyobrażać, bo taki film powstał! Casino Royale, bo o nim mowa, to film z 1967 roku, który jest jedną z kilku nieoficjalnych ekranizacji powieści Iana Fleminga. Przy filmie, którego scenariusz napisało 10 osób, między innymi Woody Allen i Peter Sellers, pracowało pięciu reżyserów. Całość sprawia wrażenie dość niespójnej historii wymyślonej przez znajomych podczas mocnej libacji alkoholowej.

Mamy tutaj dwa główne wątki: jeden znany z nowego Casino Royale z 2006 roku z Danielem Craigiem w roli Bonda, w której musi wygrać grę w bakarata z błyskotliwym przestępcą Le Chifrem (granym przez Orsona Wellesa) i drugi, w którym musi udaremnić plan przejęcia kontroli nad Światem przez doktora Noah (granego przez Woodyego Allena). Zanim do tego dochodzi James Bond musi wrócić z emerytury, zmierzyć się z klanem tajnych agentek wroga i objąć stanowisko szefa MI6 po tragicznej śmierci M. Pierwszą z jego decyzji jest nadanie każdemu agentowi i agentce imienia James Bond, aby trudniej było wyśledzić tego właściwego…

Dystrybutor filmu zachwala: Zaskakująca fabuła, pokrętna intryga, wręcz surrealistyczne problemy i gwiazdorska obsada, która mogłaby rozświetlić niemalże całą galaktykę, sprawiają, że Casino Royale to najczystszego sortu bondowski pastisz. Każdy filmożerca i fan Jamesa Bonda zdecydowanie powinien film obejrzeć, ale czy spodoba się on szerszej publice?